15 września 2007 roku, wczesnojesienna aura otula swym zimnym podmuchem przybyłe osoby, 
wystawiając wszystkich na próbę czasu, sił, cierpliwości... Przestępując z nogi na nogę kolejni przybysze 
zastanawiają się czy warto czekać... marznąć. Postanawiają wytrwać. "Kryptonim Arbeitsamt"- skąd taka 
nazwa? Kłębiące się w umysłach pytania, stopniowo krystalizują się w odpowiedziach uzyskanych podczas
 rozmów, do których zostają wciągnięci przez "naziemną" obsługę "Kryptonimu". Skrywana przez ponad 
60 lat lokalna tajemnica wychodzi na światło dzienne. Sprawdzenie listy obecności, weryfikacja liczby 
gości - to formalności, którym wszyscy przybyli zostają poddani. Nagle konsternacja. Zarysowane na 
twarzach zdziwienie, naziemny gwar i rozmowy przerywają odgłosy detonacji wydobywające się spod 
ziemi. Towarzyszący im ryk samolotów wiele wyjaśnia - to nalot. A więc jednak

                                         

W końcu sierpnia okolice FF OWB czeka, jak co roku kataklizm, czyli najazd hord niezwykle kulturalnych uczestników Festiwalu Bunkrowego. No i stało się! Po raz kolejny nadszedł czas na następny Festival Bunkrowy, będący największą, najbardziej prestiżową, niezależną (a zarazem nielegalną) bunkrową imprezą w Polsce (prawdopodobnie również w europie, a być może na świecie). Jest to impreza jedyna w swoim rodzaju. Już od ponad dwudziestu lat z całego kraju zjeżdżają się ekipy ludzi dla których bunkry są życiową pasją i miłością. Jak zawsze posiedzimy, pogadamy, rozpalimy ogniska, pośpiewamy (nazwijmy to śpiewem), pobawimy się przy napojach pomocniczych, powspominamy jak to bywało ‘za starych dobrych czasów". Jak co roku na jednej imprezie wspólnie bawić się będą zarówno starzy bunkrowi "wyjadacze" jak i ci, którzy przyjeżdżają na doły zaledwie od kilku lat.

Idą w ciemności jeden za drugim. Latarki świecą na wysokości oczu. Cisza. Słychać tylko kroki, jakoś głośniej niż na powierzchni. I oddechy towarzyszy. Tutaj też są bardziej słyszalne. Przewodnik ociera się o drut wystający ze ściany. Daje znać kolegom. Pozostali już się nie ocierają. Nagle stop. - Uwaga dół! - ostrzega przewodnik. Przechodzą bokiem. Tutaj załamanie ściany, tam schody. Patrzą przed siebie. Nagle: plum, plum, plum. Brną po kostki w wodzie. Chwilę później nad głowami przeleciał nietoperz. Kobiety nie dają po sobie poznać, że się przestraszyły. Teraz sufit schodzi w dół. Tunel się zwęża. Grupa maszeruje na czworakach. Widać światełko w tunelu. Wychodzą cali umorusani, ale z uśmiechami na twarzach. Nikt się nie zgubił?... Strzepują pajęczynę z głowy i wchodzą do kolejnego bunkra.

  Dzisiaj prezentujemy kolejną historyczną publikację traktującą w sposób jakże swobodny i lekki , a zarazem jakże esencjonalny wszystko to co mozna nazwać kolorytem bunkrowym.  Poczytajcie  arcik . Życzymy miłej zabawy!